sábado, 16 de octubre de 2010

365 días y noches




En contra de mi costumbre, hoy te escribo en castellano, sé que no te importa.
Ha pasado un año, 365 días y 365 noches, que han sido peores, un largo año aunque para mí ha pasado muy rápido te sigo viendo como si fuese el último día, sigues en casa en todos y cada uno de los detalles de nuestra casa y sobre todo dentro de mí, sigo con la duda de si se podría haber hecho algo más de lo que hicimos y la rabia me corroe por dentro, la rabia que siento contra mí mismo, pues ya sabes que soy incapaz de aborrecer a nadie, pero contra mi ya es otra cosa, te echo tanto de menos que el dolor que siento es insoportable, casi doy gracias de que te fueses tu antes que yo, pues no concibo que pudieses sufrir lo que estoy sufriendo en este momento por tu ausencia, la angustia de te ausencia sigue acechándome en cada momento y en cada rincón de la casa, se me van las horas muertas en la noche retrasando el momento de acostarme para no subir solo a nuestra habitación, por otro lado, tengo los sentimientos enfrentados, de gratitud por haberte conocido y haber compartido mi vida más de treinta años, (quieras o no fuiste el amor de mi vida, y sé que he sido el tuyo) y por otra parte la rabia y el resentimiento contra el destino que truncó todos nuestros sueños de envejecer juntos, con dignidad y en mutua compañía. Te sigo llorando, aunque tú me dejases escrito que no lo hiciese y por las tardes, cuando vuelvo a casa, me paro junto al magnolio esperando respuestas a unas preguntas que no la tienen y que jamás serán contestadas.
Te sigo queriendo con toda mi alma (ya ves un ateo hablando de almas) y con todo mi entendimiento, cuando me falta el coraje para hacer algo pienso ¿qué habrías hecho tu? Y entonces tiro para adelante.
Poema que me regaló una amiga:

Yo tan sólo estoy al otro lado.

Yo soy yo, vosotros sois vosotros.
Lo que he sido para vosotros lo seré siempre.
Llamadme por mi nombre, con el que siempre me habéis nombrado.
Llamadme como siempre lo habéis hecho:
No uséis un tono distinto, ni solemne, ni triste.

Continuad riendo de lo que nos reíamos juntos.
Rezad, sonreíd, pensad en mí.
Que mi nombre sea pronunciado en nuestra casa,
Como siempre se ha hecho sin énfasis ni angustia
La vida significa lo que siempre ha sido,
El hilo no se ha roto.

¿Por qué estar fuera de vuestro pensamiento,
Simplemente porque estoy fuera de vuestra vida?
Yo no estoy lejos,
Estoy al otro lado del camino.

Charles Peguy

UN AÑO DE AÑORANZA, LOLA




Querida Lola:
Un año hace ya de tu partida definitiva de este mundo. Recuerdo intensamente las horas posteriores a tu partida, y, créeme, no me siento angustiado o fuera de sí. Emitías una emotiva y serena calma en tu rostro durante todas las horas que te velamos. He regresado a veces a estos instantes cuando me daba algún bajoncillo pensando en ti, para salir reconfortado y sereno. Viviste la vida con intensidad, acumulando vivencias VITALES y apurando los minutos al lado de ese magnífico hombre que es Agustí. Te enfrentaste a la muerte con un señorío digno de imitar, de frente y agarrándola por los cuernos valientemente. Ella te reclamó, supiste que tu camino había finalizado y sencillamente tú acudiste, sabiendo que eso era una decisión personal. ¡Glup! ¡Es más fácil contarlo que sentirlo!
Un año que ha pasado volando. Un año en el que se nos ha hecho difícil y lastimoso no sentir tu voz cascada y peculiar que nos enviaba a freír espárragos y a tomar por culo tantas veces. Un año sin ver tus andares cansinos por tu ahora remodelada casa. Un año sin seguir tus consejos herbales para remediar nuestros maltrechos cuerpos. Un año sin participar en comilonas y fiestas donde eras siempre la mejor salsa. Un año sin proyectos, un vacío irreparable y…un año de nostalgia eterna. ¡Duro, jodidamente duro!
Si algo se me ha quedado de ti, es a no caer en melodramas que no conducen a ningún sitio y que estancan el alma. He aprendido a seguir en la brecha de la vida y a echarle dos pelotas para seguir adelante. La ocasión de vivir es única e irrepetible. Nos hemos juntado para celebrar tu cumple y en otros eventos amigables. Creo que eso es lo que tú hubieras hecho. Celebrar tu ausencia con la vida a la que tú tanto amabas.
Déjame que te haga un guiño y sea cómplice de tus ideales republicanos. Déjame que te haga este pequeño regalo emotivo y que sirva como un homenaje a una gran mujer como tú lo fuiste. Te adjunto el famoso himno de Riego, himno que caracterizaba tu móvil como único entre todas las melodías “móviles”. Siempre que lo oigo, lo asocio a ti y a las caras de desconcierto entre aquellos que no estaban familiarizados con este forofismo tuyo republicano: los militares del Jeni (escenas históricas), comidas en tu casa con diferentes grupos de conocidos (hilarante), cursillos de Protección Civil (sublime)… toda una sutileza que nos recordaba tu inconformismo atronador y melodioso con la realidad circundante. ¡Olé tu ovarios y tu alegría de vivir!
También te dedico este poema de Mario Benedetti, para que Agustí lo sienta intensamente.
“Porque te tengo y no
porque te pienso
porque la noche está de ojos abiertos
porque la noche pasa y digo amor
porque has venido a recoger tu imagen
y eres mejor que todas tus imágenes
porque eres linda desde el pie hasta el alma
porque eres buena desde el alma a mí
porque te escondes dulce en el orgullo
pequeña y dulce
corazón coraza
porque eres mía
porque no eres mía
porque te miro y muero
y peor que muero
si no te miro amor
si no te miro
porque tú siempre existes dondequiera
pero existes mejor donde te quiero
porque tu boca es sangre
y tienes frío
tengo que amarte amor
tengo que amarte
aunque esta herida duela como dos
aunque te busque y no te encuentre
y aunque
la noche pase y yo te tenga
y no.
-Mario Benedetti
De todo CORAZÓN
Pepe

martes, 17 de agosto de 2010

Cumpleaños emotivo, Lola




Queridísima Lola.
Ayer nos juntamos un buen grupo de amigos para honrar tu memoria. Tenías que haber cumplido los 60 años, según el calendario terrenal. En tu calendario cósmico, del que ya formas parte, esta fecha resulta insignificante. Has pasado a esa dimensión desconocida y algo inquietante, en la que el tiempo no tiene ningún valor. En la dimensión terrenal en la que seguimos todavía, el tiempo sí que lo valoramos. Valoramos el hecho de que habrías entrado en una nueva década, con otro cero más en tu casillero. Valoramos el hecho de que te recordamos afectuosísimamente y que lo queremos guardar en nuestras corazones, valiéndonos de imágenes, comidas, reuniones y personas que nos mantengan viva tu llama.
Ayer paladeamos tu pastel favorito, el Selva Negra (de cojón, nos reímos con una colección de chistes de Agustín y tu avispadillo sobrino, brindamos con cava en tu nombre y recordamos viejas anécdotas tuyas. Supongo que cada uno penó tu ausencia en solitario, porque en la cena todo fue alegría y bien estar, como a tí te hubiese gustado.
Te hubiese gustado ver todos los cambios en tu casa: pintura, piscina, horno, entrada...y que los puñeteros perros siguen tan locatigüiskis como de costumbre.
El magnolio sigue creciendo vivo, alimentado con tu energía positiva. Un faro en el que mirar cuando perdamos el norte.
Con un sentido cariño, de todo corazón
Pepe

miércoles, 19 de mayo de 2010

Un cumpleaños con añoranza

Aunque el cuerpo no te pida celebraciones cumpleañeras, piensa que sigues existiendo en esta amada tierra; amada por ti y amada por Lola y amada por todos los que te rodeamos.
Aunque tu ánima siga dando tumbos por esos intrincados vericuetos del dolor y el desánimo, piensa que la vida te sigue dando otra oportunidad de seguir ilusionándote.
Aunque sigas pensando que las cosas ya no son lo mismo sin Lola, sigue pensando que ahora eres tú mismo a quien corresponde re-direccionar el rumbo de tu vida. Te has convertido en el actor principal en solitario, de la segunda parte de la película de tu vida.
Por supuesto que ha existido, existe y existirá un antes y un después en tu vida con y sin la querida Lola. Solamente tú sabes el alcance real de estas palabras. Procura no cometer la insensatez de hacer regresiones y anclarte en una espiral pesimista. No te hagas daño. Eso sí, siéntete hoy y unos cuantos días más algo melancólico y meditabundo, pero hazte el favor de re-brotar y re-nacer a la vida que te sigue aguardando fuera. La vida sigue siendo apasionante a pesar de nuestros intrincados mundos interiores.
Un beso emocionado
Pepe

viernes, 16 de abril de 2010


Sis messos,180 díes desde que hem faltes i sa ferida segueix oberta tenc es cor sagnant desde el primer día i no atura, els records de tots els anys pasats junts están cada vegada mes vius, encara tenc el tacte de la teva pell en las mans i l’aroma del teu cos dintra meu, cada día i cada nit tenc el pensament ple de tú, han passat sis mesos i a’lhora sembla que ahir mateix estavas aquí, tot esta igual a casa com si fosis a tornar de un moment a unaltra se que no será així peró no puc fer de menys , tant de temps junts no s’esborra en tan poc temps.

domingo, 28 de marzo de 2010

Al magnoli se li estan inflant els ulls estic espectant a veura si comença a obrir fulles noves estic segur que no ens defraudará ni a noltros ni a ella i posiblement doni ses primeres flors aquesta primavera ho estic desitjant de tot cor es una de ses poques coses que em fa il·lusió en aquets derrers temps que estic pasant, estic molt cansat i fluix dues operacions en tres setmanes ha estat esgotador, no tenc ánims ni per escriure, peró el seu record és permanent día i nit a totes hores en cada cosa que faig per petita o sencilla que sia la tenc devant, l'anyor tantisim, ja no puc seguir.

domingo, 7 de marzo de 2010


Els lliris (Calas com els hi deia na Lola) han florit,els vam plantar a terra la primavera pasada,venien d'un test escanyolit que haviem sembrat i els quedava petit, era un esqueix que ens va donar sa meva germana, als pasarlos a terra han agafat una força bestial,i ara han florit están molt aprop de tu sé que els veuras cuan no a traves dels meus ulls que cada día els miren i et mira a tú en el lloc de casa on et trobes baix del magnoli,se que son unes flors que sempre t'han agradat,a jo també per la seva sencilla pureça i humilitat, esper que els disfrutis tant com jo.
T'estim

viernes, 12 de febrero de 2010

Ha florit l’ametller, aquet any es el primer que l’estic mirant sensa la teva companyia, está precios ha florit amb força sembla con si et fes un homenatge, con si sapigues que encara que no el miris directament ets amb ell, baix el magnoli compartin la mateixa terra de ca nostra, pot ser que li estiguis donant ánims per pasar aquest hivern tan plujos que esteim tinguent , ha fet neu i tot es un hivern de estar a casa con t’agradava a tu. T’estim

jueves, 4 de febrero de 2010



EL MAGNOLIO, LOLA

Agustí:
Acabo de ver las fotos del magnolio. Aunque Lola estaba fuera de toda parafernalia, a buen seguro que este acto sencillo y cargado de emoción y simbolismo le hubiese encantado. Creo que ha sido el mejor homenaje que se le podía rendir.
Devolverla a la tierra de donde todos somos originarios y tributarios, responde a la idea cosmológica que Lola tenía de lo que le rodeaba. Sus cenizas se irán fundiendo lentamente con los minerales nutritivos de la tierra, y alimentará con los restos de su existencia terrenal a otro ser vivo que fructificará en unas hermosas flores, por las que ella sentía pasión.
Enterrar, echar una palada de tierra sobre las cenizas no significa apartarla de nuestro recuerdo visible. El magnolio con sus flores magníficas serán y seguirán siendo una señal , de recuerdo, de amor y de plenitud de vida. Todo un testamento para los que seguimos vivos.
Un emotivo y sentido beso, Lola, Agustí y Amanda
Pepe

sábado, 16 de enero de 2010

TRES MESSOS

Tres messos han pasa,t tres tristes mesos, encara que és una data simbólica la meva anyorança no canvia un día per un altra segueix fidel al records que tenc de tú encara conservo a la memoria el so de la teva veu i mes profundament el teu aroma i tenc por molta por de pèrdrels, se que encara fa poc temps i la angoixa hi es i el maleït pes demunt el pit i sobre tot ses hores de solitud de xerrar amb tu con si hi fosis i haver de contestar-me jo tot sol perque no hi-ha altra resposta, estic cansat de tenir conversas on ja se quina és la resposta i de fer-me ses preguntes de sempre i trobar ses mateixes respostes quasi abans de fer-las, ses nits segueixen sent molt llargues, masa llargues .

DESPUÉS DE 3 MESES, LOLA

3 meses ya sin ti, LOLA. 3 meses que han pasado en un suspiro. ¡El paso del tiempo cómo marca, cómo cambia la percepción y la dimensión del dolor y del amor!
He encontrado este breve poema de Martí i Pol que te dedico emotivamente.


Hay un tiempo para sufrir y un tiempo para amar
o, tal vez, sea todo uno y nos engañemos
jugando a la voz y al peligro.

Más allá de nosotros, ¿qué perdura?

¿La roca, el árbol, el viento y este silencio
no morirían si, de pronto, dejáramos
de repetirlos, dóciles, cada día?

Con inmenso cariño, Pepe

domingo, 3 de enero de 2010

He tornat a casa després de ses festes, la casa hem cau a sobre, tanta casa per estar sol torn a dormir malament el llit és enorme, sembla que de un moment a l'altra ella vindrá a colgar-sé peró no és així, no és així i torna començar el servell a donar voltes i mes voltes i tindré que tornar a ses punyeteres pastilles, vui ser a casa i a la vegada no hi vui estar necesit la seguretat de casa meva i a la vegada hem trob perdut dintre d'ella don voltes i voltes vaig cercant coses que no trob i trob coses que no cercava tenc que mirar dues vegades el que faig per no posar la llet al armari i els gots dintre sa nevera tot surt tort.